levendood

We worden geboren (= begin van de loop) en we hebben onze eigen levensweg te gaan ('weg... camions rijden op de weg). Het leven is continu in beweging en we gaan al eens overkop (= loop) door dingen die ons overkomen. We worden niet gevrijwaard van enige littekens (= rafelingen langs de zijkant). De rafelingen zijn beroest (littekens beroesten, maar blijven in ons leven latent aanwezig). De littekens kris kras, verschillend van lengte, vorm, dikte, ... (elk probleem in ons leven geeft een ander soort litteken). Aan het einde van de 'rit' beleven we de dood... ook ervaren we onze littekens dan niet meer (= platte, levensloze band, ontdaan van alle 'rafelingen').
De nummerplaat '(l)even dood': ook in het verkeer staat 'leven & dood' vaak dichtbij. Wanneer we op de nummerplaat lezen 'even dood', dan gaat dit over het schrikmoment dat de chauffeur gehad heeft bij het (be)leven van de (klap)band...

Het werk '(l)even dood' is ontstaan op de autosnelweg E 40 (Gent - Brussel) en gaat over het balanceren tussen leven & dood op onze levensweg en de littekens die we onderweg beleven. Zo zijn we ook wel eens 'even weg' uit dit leven of willen we wel eens 'even dood' zijn.

Dagelijks werd ik geconfronteerd met 2 camionbanden, die op korte afstand van mekaar lagen. Ze gaven mij een verschillende betekenis en toch hadden ze een 'band' met elkaar... In de ene band zag ik de 'dood'... deze lag immers volledig plat en uitgestrekt... levensloos. De andere band ('leven') stond rechtop en was langs een zijde uiteengerafeld. Leven en dood wisselden mekaar als een 'flits' steeds af wanneer ik er voorbij reed. Net die 2 banden wou ik in mijn bezit... een berekend risico. De 'levende' band heb ik doorgeslepen en opgesteld als een 'loop' (zoals men deze ook in autoracebanen aantreft). De 'dode' band heb ik bevrijd van alle littekens en levensloos achter de 'levende' band gelegd.